سلام به همه.

چندتا از شعرای باحال سهراب سپهری

 گذاشتم تقدیم به خود خودش...

اهل كاشانم
روزگارم بد نيست
تكه ناني دارم ، خرده هوشي ، سر سوزن ذوقي .
مادري دارم ، بهتر از برگ درخت .
دوستاني ، بهتر از آب روان .
*****
و خدايي كه در اين نزديكي است :
لاي اين شب بوها ، پاي آن كاج بلند.
روي آگاهي آب ، روي قانون گياه .
*****
من مسلمانم .
قبله ام يك گل سرخ .
جانمازم چشمه ، مهرم نور .
دشت سجاده من .
من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم
در نمازم جريان دارد ماه ، جريان دارد طيف .
سنگ از پشت نمازم پيداست :
همه ذرات نمازم متبلور شده است .
من نمازم را وقتي مي خوانم
كه اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته سرو
من نمازم را ، پي (( تكبيرة الاحرام )) علف مي خوانم
پي (( قد قامت )) موج .
*****
كعبه ام بر لب آب
كعبه ام زير اقاقي هاست .
كعبه ام مثل نسيم ، مي رود باغ به باغ ، مي رود شهربه شهر
(( حجر الاسود )) من روشني باغچه است .
*****
اهل كاشانم
پيشه ام نقاشي است
گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ ، مي فروشم به شما
تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است
دل تنهايي تان تازه شود .
چه خيالي ، چه خيالي ، ... مي دانم
پرده ام بي جان است .
خوب مي دانم ، حوض نقاشي من بي ماهي است .
*****
اهل كاشانم .
نسبم شايد برسد .
به گياهي در هند ، به سفالينه اي از خاك (( سيلك )).
نسبم شايد ، به زني فاحشه در شهر بخارا برسد .
*****
پدرم پشت دوبار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف ،
پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي ،
پدرم پشت زمان ها مرده است .
پدرم وقتي مرد ، آسمان آبي بود ،
مادرم بي خبر از خواب پريد ، خواهرم زيبا شد .
پدرم وقتي مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند .
مرد بقال ازمن پرسيد: چند من خربزه مي خواهي ؟
من ازاو پرسيدم : دل خوش سيري چند ؟
*****
پدرم نقاشي مي كرد .
تار هم مي ساخت ، تار هم مي زد .
خط خوبي هم داشت .

(خانه دوست كجاست؟)

در فلق بود كه پرسيد سوار

آسمان مكثی كرد

رهگذر شاخه نوری كه به لب داشت به تاريكی شن ها

                                                                   بخشيد

و به انگشت نشان داد سپيداری و گفت:

نرسيده به درخت،

كوچه باغی است كه از خواب خدا سبز تر است

و درآن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است.

مي روی تا ته آن كوچه كه او پشت بلوغ، سر بدر می آورد،

پس به سمت گل تنهايی می پيچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواره جاويد اساطير زمين می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گيرد.

در صميميت سيال فضا، خش خشی می شنوی:

كودكی می بينی

رفته از كاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی

خانه دوست كجاست

كفشهايم كو ؟

چه كسي بود صدا زد : سهراب ؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ .

مادرم در خواب است .

و منوچهر و پروانه، و شايد همه مردم شهر .

شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه ها مي گذرد

و نسيمي خنك از حاشيه سبز خواب مرا مي روبد .

بوي هجرت مي آيد :

بالش من پر آواز پر چلچله هاست .

صبح خواهد شد

و به اين كاسه آب

آسمان هجرت خواهد كرد .

بايد امشب بروم .

***

من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم

حرفي از جنس زمان نشنيدم .

هيچ چشمي، عاشقانه به زمين خيره نبود .

كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد .

هيچكس زاغچه اي را سر يك مزرعه جدي نگرفت .

من به اندازه يك ابر دلم ميگيرد

وقتي از پنجره مي بينم حوري

- دختر بالغ همسايه

پاي كمياب ترين نارون روي زمين

فقه ميخواند

***

چيزهايي هم هست، لحظه هايي پر اوج

( مثلاً شاعره اي را ديدم

آنچنان محو تماشاي فضا بود كه در چشمانش

آسمان تخم گذاشت .

و شبي از شبها

مردي از من پرسيد

تا طلوع انگور، چند ساعت در راه است ؟

بايد امشب بروم

***

بايد امشب چمداني را

كه اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم

و به سمتي بروم

كه درختان حماسي پيداست،

روبه آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند .

يك نفر باز صدا زد : سهراب !

كفش هايم كو ؟

امیدوارم خوشتون بیاد و قبلشم

 خوب بخونینو درکش کنین

فدای همتون.نظرتونم بگین مرسیتونم

پاییز را دوست دارم...
بخاطر غریب و بی صدا آمدنش
بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش
بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش
بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش
بخاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران های پاییزی
بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها
بخاطر غروب های نارنجی و دلگیرش
بخاطر شب های سرد و طولانی اش
بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام
بخاطر پیاده روی های شبانه ام
بخاطر بغض های سنگین انتظار
بخاطر اشک های بی صدایم
بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام
بخاطر معصومیت کودکی ام
بخاطر نشاط نوجوانی ام
بخاطر تنهایی جوانی ام
بخاطر اولین نفس هایم
بخاطر اولین گریه هایم
بخاطر اولین خنده هایم
بخاطر دوباره متولد شدن
بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر
بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه
بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه
بخاطر غریبانه و بی صدا رفتنش
پاییز را دوست دارم، بخاطر خود پاییز
و من عاشقانه پاییز را دوست دارم

يادت هست روزي که دستت را به دستانم دادي و تمام وجودم را آتش زدي؟
آن روز نمي دانستم چرا مي سوزم؟!  ولي حالا خوب ميفهمم که دستانت پيام آور آتش
دروني ات بودند
اکنون نيز دارم مي سوزم؟! ولي نه از گرماي عشق تو
از غم نبودنت، از اندوه دوريت !؟
و چه زجر آور است اين سوختن، که حتي دريا دريا آب هم نمي تواند لحظه اي آرامش کند
بي تو حتي ديگر ساحل هم پاهاي آتشينم را در خنکاي آ؛وشش نمي گيرد !؟
انگار او هم به دوتايي بودن رده پاها عادت کرده و حالا رد پاي تنهاي من برايش غريبه
است
آه اي محبوب من، بي تو دنيا هم مرا آتش  ميزند

 خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

دارم صبوري مي كنم مگه نه خدا جون؟!

چرا تنهام گذاشتي؟

چرا احساس بي پناهي ميكنم؟

چرا قلبم در فشاره؟

چرا ديگه حس صحبت با تو روهم ندارم با اينكه مي دونم تو داري نگاهم مي كني؟

نمي گم خسته شدم!چون تو ناراحت مي شي!چون در ميون اين همه نعمتت فقط به خاطر نداشتن يه نعمت بزرگت بگم خسته شدم و بريدم مي شه ناشكري.

ولي مي تونم بگم خدايي كه مونس تنهايي آدمهاي تنها هستي مي خوام باهات درد دل كنم.

مي تونم داد بزنم و بگم دلم گرفته.

مي تونم بگم تو فقط مي دوني تو وجود و فكر من چي ميگذره پس فقط مي تونم با تو حرف بزنم.

مي تونم بگم چون حرفم نمي آد و تو بدون حرف هم مي فهمي من دردم چيه مي خوام تو رو صدا كنم!

اومدم فقط صدات كنم تا اشكهام بياد تا سبك بشم.

ولي نمي گم خسته شدم .

چون بهت اميد دارم.

به كرمت به بزرگيت به اينكه تو خداااااااااااااااااااااااااااااااااااايي.

پس بگذار لا اقل فرياد بزنم و صدات كنم:

خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

                                            در سکوت مبهم خویش سرگشته ام، در سینه

                                        ابرهای غم گرفته آسمان دلم خیال باریدن

                                          دارند و هجوم موج اشک ساحل چشمانم را

                                           شکسته است. انگار انتظار دلم را برای همیشه به

                                      بازی گرفته است. ای انتظار بمان تو را در

                                        سینه حفظ خواهم کرد، شاید که روزی نسیم عشق،

                                          عطر شقایقهای محبت را از گستان چشمانش به

                                  سرتاسر زمین سرد دلم به ارمغان آورد و

                                          بغض را در خود بشکند، اشک را در دیده و دیده

                                               را در اشک نشاند.

                                            به خدا سوگند دلم توان به تصویر کشیدن

                                            این همه غم را ندارد. آیا باز هم سپیده سر

                                             خواهد زد؟ و از پشت ستیغ بلند صبح خورشید

                                              خواهد رسید؟  نه ! نه ! این کالبد خورشید است

                                           که می دمد، و رخوت فردای خویش را بر زمین

                                            می پاشد افسوس که خورشید رفته است، اما از

                                            درخشش دیروز خورشید در آسمان دلهای عاشق

                                            گلهای عشق شکفته است، گلهای که تا به ابد

                                      به یادگار خواهد ماند.

                                          بگذار تا دیگر کلمات را به بازی نگیریم،

                                             بگذار تا کودکانه بگریم و به خدای خویش

                               بگویم که دل بهانه او را دارد.

                                                  ای ماهتاب دل، در آشیان من، روزی که آمدی

                                               گلواژه های عشق بر شاخه های خسته لبهای

                                         من شکفت، وقتی آمدی، صدها ستاره عشق چون

                                        غنچه های یاس، بر آسمان تیره شبهای من شکفت.

                                       اکنون که رفته ای، ای ساربان قافله

                                          قلبهای ما صدها هزار دل، با خویش برده ای.

                                           امشب پنجره دل را بسوی آسمان بی انتهای

                                             شهر خواهم گشود و در انتظار نسیم روحنواز

                                            عشق، لحظه ها را به کناری خواهم کشید و

                             سیاهی شب را خواهم گشود.

                                           امشب دلم انتظار را به بازی گرفته است،

                                               اما مگر به پایان خواهد رسید این    انتظار

                                             آخی واقعا دختر بودن همینه؟

                                           پس خوش به حال ما پسرا.

دختر بودن يعني به به خانوم خوشگله........

هزار ماشاالله دختر بودن يعني برو تو دم

در واينستا دختر بودن يعني لباست چهارمترونيم

پارچه ببره که آقايون به گناه نيفتن

دختر بودن يعني خوب به سلامتي ليسانس

هم گرفتي ديگه بايد شوهرت بديم دختر

بودن يعني کجا داري ميري؟ دختر بودن

يعني تو نميخواد بري اونجا من خودم ميرم

دختر بودن يعني کي بود بهت زنگ زد؟

با کي حرف ميزدي؟ دختر بودن يعني خيلي

خودسر شدي دختر بودن يعني آجازه گرفتن

واسه هر چي. حتي نفس کشيدن دختر

بودن يعني ..........

این حلقه گل واسه همه دخترا. به شرطی

که دوست پسراتونو دوست داشته

باشین.

                                       

                            شب که میشد، یاد تو،

                            در تمام وجودم میپیچید .

              در این دنیای پر گردش و عظیم 

              سهم عاشقان  سوختن است

              سوختنی که به قیمت تباهی زندگی

              یک عاشق تمام می شود

             این سوختن فقط به خاطر یک نگاه است

              نگاهی که زندگی عاشق را

          دلش را 

             دیده اش را

                     روانش را

                            تنش را

              و همه ی سرنوشتش را به لرزه در می آورد

               لرزه ای که زلزله

               در برابرش یک تلنگر است 

               چه بسا که این نگاه سر انجامش

              عشقی فرجام یا نافرجام باشد

               کاش این نگاه نمی بود

              کاش عشق را می توان فراموش کرد

                    اما.......................

              نام خود را می توان فراموش کرد عشق را

             هرگز هرگز هرگز....................

عشق  عشق یعنی خلوت و راز و نیاز
                              عشق یعنی محبت و سوز و گداز

عشق  یعنی سوز بی ماوای ساز
                             عشق یعنی نغمه ای از روی ناز

عشق  یعنی کوی ایمان و امید
                             عشق یعنی یک بغل یاس سپید

عشق  یعنی یک ترنم از یه یار
                            عشق یعنی سبزی باغ و بهار

عشق  یعنی لحظه دیدار یار
                           عشق یعنی انتهای انتظار

عشق  یعنی وعده بوس و کنار
                         عشق یعنی یک تبسم بر لب زیبای یار

عشق  یعنی حس نرم اطلسی
                        عشق یعنی با خدا در بی کسی

عشق  یعنی همکلام بی صدا
                       عشق یعنی بی نهایت تا خدا

عشق  یعنی انتظار و انتظار
                      عشق یعنی هر چه بینی عکس یار

عشق  یعنی شب نخفتن تا سحر
                     عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی دیده بر در دوختن
                     عشق یعنی از فراقش سوختن

عشق  یعنی سر به در اویختن
                     عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق  یعنی لحظه های ناب ناب
                    عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق  یعنی بنده فرمان شدن
                    عشق یعنی تا ابد رسوا شدن

عشق  یعنی گم شدن در کوی دوست
                   عشق یعنی هر چه در دل آرزوست

عشق  یعنی یک تیمم یک نماز
                   عشق یعنی عالمی راز و نیاز

عشق  یعنی یک تبسم یک نگاه
                  عشق یعنی یک تکیه گاه و جان پناه

عشق یعنی سوختن یا ساختن
                   عشق یعنی زندگی را باختن

عشق  یعنی همچو من شیدا شدن
                  عشق یعنی قطره و دریا شدن

عشق  یعنی پیش محبوبت بمیر
                 عشق یعنی از رضایش عمر گیر

عشق  یعنی زندگی را بندگی
                عشق یعنی بندگ آزادگی

         اين شعرو تقديم مي كنم به كسي كه آفتاب مهدش

                  در آستان قلبم طلوع كرد و هرگز غروب نخواهد كرد

I LOVE YOU

            به نام خالق گلی که ابری را می گریاند تا گلی را بخنداند

                        به یاد داشته باش هر گاه دفتر محبت را ورق زدی و هرگاه زیر پایت

                             خش خش بر گها را احساس کردی و هر گاه در میان ستارگان آسمان تک

                    گفتم دوستت دارم گفتی من هم

                 نمیگویم فراموشم نکن هرگز

                  رفیقی را که میدانی

                نخواهی رفت

مرا دوست داری؟ 

    گفت: بله

  گفتم :مثلا چه قدر؟

         گفت : به اندازه ستاره های اسمان

                به اسمان نگاه کردم و دیدم اسمان ابریست